Twee nieuwe Nomaden-reportages in Vranckx - Minderjarige vluchtelingen in Griekenland en Italië

Twee nieuwe Nomaden-reportages in Vranckx - Minderjarige vluchtelingen in Griekenland en Italië

Zaterdag 10 en 17 december op Canvas en canvas.be

Woensdag 7 december 2016 — Het magazine Vranckx pakt in december opnieuw uit met twee reportages van de Nomaden-groep van Rudi Vranckx. De Nomaden zijn een collectief van veelbelovende, jonge Vlamingen met journalistieke ambities die de wereld in trekken.

Twee teams van Nomaden trekken naar Griekenland en Italië. Ze gaan op zoek naar niet begeleide, minderjarige vluchtelingen om te onderzoeken hoe ze leven, hoe ze opgevangen worden en welke toekomst ze tegemoet gaan.

Zondag 10 en 17 december om 20.05 u. op Canvas en canvas.be en nu al op de Facebookgroep Vranckx & de Nomaden.

De reportagemakers kunnen worden gecontacteerd via interviews@vrt.be.

Vranckx en de Nomaden

De facebookpagina Vranckx & de Nomaden brengt verhalen van jongeren die in het buitenland wonen en werken, of die op zoek zijn naar hun roots. Ze publiceren foto’s, teksten en korte filmpjes voor de online kanalen van Vranckx.

Maar er zijn ook Nomaden die een lange reportage maken voor het magazine Vranckx (zaterdagavond op Canvas). In december presenteert Vranckx opnieuw twee van die reportages.

10 december – καταφύγιο [katafigio]

Minstens 1500 onbegeleide kinderen en jongeren leven alleen in Griekenland. Alléén, in kraakpanden, op straten en op pleinen. Onzichtbaar zijn ze. Ten prooi aan de drugsmaffia, aan geweld en aan mensensmokkelaars. Sommigen zien geen andere uitweg dan hun lichaam te verkopen om te overleven. Er is onvoldoende opvang, en de Griekse overheid zit zelf in de wurggreep van een financiële crisis.

Nomade Roel Nollet reist naar Griekenland, samen met Kovan. Een Irakees die negen jaar geleden door zijn broer op een vrachtwagen naar België gezet werd. Hij weet hoe moeilijk het is om als kind te moeten overleven in een land dat je niet kent. Zijn stem breekt nog altijd als hij terugdenkt aan zijn vlucht, de plekken waar hij heeft geslapen, en wat hij daar heeft meegemaakt.

“Is dit Europa, of een gevangenis?” vragen twee jongens wanhopig. Ze komen uit Afghanistan en uit Irak. Amper 17 zijn ze. En ze zijn bang. Ze hebben zichzelf uit Moria gesmokkeld - het grootste vluchtelingenkamp op het eiland Lesbos, in Griekenland - om met Roel en Kovan te kunnen praten. Er is weer een brand geweest. Een vrouw en een kind zijn daarbij gestorven.

Sinds de grenzen voor vluchtelingen gesloten zijn, begint de bakermat van de democratie meer en meer op een gevangenis te lijken. 60 000 mensen kunnen geen kant meer op. Journalisten worden niet in de kampen toegelaten. En ook de grote ngo’s zwijgen in alle talen over de wantoestanden die zich achter de muren afspelen. De winter is in aantocht en zelfs in een warm land als Griekenland, worden grote problemen verwacht.

Het zijn de burgerbewegingen die de jongeren de hulp proberen te bieden die ze nodig hebben: Een plek om tot rust te komen, en waar ze tiener kunnen zijn: καταφύγιο.

* καταφύγιο [katafigio] is Grieks voor ‘schuilplaats’, ‘toevluchtsoord’, ‘beschutting’, ‘opvang’, ‘onderdak’. Het is een ‘veilige plek’ die bescherming biedt tegen zowel fysieke als psychische bedreigingen.

Een reportage van Roel Nollet – Redhorse Reporters © 2016

 

17 december - Una Vità Felice

Nomaden Ellen, Marie en Yassine reizen naar Italië. Ze gaan er op zoek naar jongeren die hun draai in de maatschappij proberen te vinden na een onmenselijke tocht op zee. Ze worden geconfronteerd met gruwelijke verhalen maar er zijn ook lichtpuntjes. Wanneer jonge vluchtelingen worden opgenomen in een gezin bijvoorbeeld.

Niet-begeleide minderjarige vluchtelingen krijgen in Italië een begeleider of 'tutore' toegewezen. Die helpt met het de officiële documenten en vergunningen. De Egyptische jongens Amin en Aban hebben een erg gemotiveerde ‘gastpapa’, zo noemen ze hem zelf. Luigi doet er alles aan om de verblijfsvergunning van de jongens in orde te krijgen. Hij weet dat ze niet in aanmerking komen voor het vluchtelingenstatuut omdat ze uit Egypte komen, maar hij wil koste wat het kost vermijden dat ze in de illegaliteit terechtkomen.

In Rome vallen honderden minderjarige vluchtelingen buiten het systeem. Er is geen infrastructuur om hen op te vangen en ze leven op straat. Maar gelukkig is er een groep activisten en straathoekwerkers die zich over hen ontfermt. Marie, Ellen en Yassine volgen een aantal Somalische jongens doorheen de stad. Het is hun laatste dag in Rome voor ze proberen naar Duitsland te vertrekken.

Fudab is 17 jaar. Hij verblijft al enkele jaren in één van de betere opvangcentra. Hij zal binnenkort afstuderen en maakt een goede kans op een vergunning. Hij is vastberaden om later jonge lotgenoten te helpen. "Ik wil later andere mensen helpen, zoals ze mij hebben geholpen."

Een reportage van Marie De Hert, Ellen Pollard en Yassine Atari – Poolhert Productions © 2016

 

Deze reportages werden mee gefinancierd door de Koning Boudewijnstichting en het European Programme for Integration and Migration (EPIM) .

 

 

Vranckx - Katafigio - Kovan - (c) VRT
Vranckx - Katafigio - (c) VRT
Vranckx - Katafigio - Roel Nollet - (c) VRT
Vranckx - Katafigio - (c) VRT
Vranckx - Katafigio - (c) VRT
Vranckx - Katafigio - (c) VRT
Vranckx - Una Vità Felice - Marie De Hert - (c) VRT
Vranckx - Una Vità Felice - Yassine Atari - (c) VRT
Vranckx - Una Vità Felice - (c) VRT
Vranckx - Una Vità Felice - (c) VRT

Published with Prezly